We Wrocławiu wystąpił Atom String Quartet - pierwszy w Polsce kwartet smyczkowy grający jazz. Muzycy określani są Nową Nadzieją polskiego jazzu, można dodać, że wysoką nadzieją. Panowie (z zwłaszcza dwóch) mogłoby zasilić drużynę koszykarską. Fakt ten może nie wpływa na jakość muzyki, którą prezentują, ale na pewno ma duże znaczenie przy wyborze miejsca koncertu. Wrocławski klub Łykend należy do miejsc niskich, piwnicznych, co dodaje mu undergroundowego charakteru, ale może powodować pewien dyskomfort. Kłaniający się muzyk może uderzyć głową o maszynerię, zawiszoną nad sufitem. Mateusz Smoczyński (192 cm wzrostu), Krzysztof Lenczowski (196cm), Michał Zaborski (210cm), Dawid Lubowicz (178 cm – miał trochę więcej szczęścia) musieli uważać na „niedowysokość” klubu. Całe szczęście, że tylko podczas ukłonów.

Siła ekspresji muzyków była wysoka i powodowała artystyczne uniesienia słuchaczy, oczywiście do wysokości niskiego sufitu klubu. Atom String Quartet wykonał głównie własne kompozycje. Oczarował autorskim wykonaniem standardu Krzysztofa Komedy i dużą swobodą w traktowaniu instrumentu i smyczka. Muzycy zdawali się prowadzić wykwintny dialog skrzypiec z altówką i wiolonczelą. Nie było w tej grze napuszonych popisów solowych, ale pogodna, pełna dynamizmu (w granicach normy), kulturalna rozmowa. Co ciekawe, są to muzycy, którzy na co dzień prowadzą własne zespoły oraz występują z najlepszymi polskimi artystami. Wielbicielom daje to zwielokrotnione możliwości słuchania choćby zatomizowanych członków Atom String Quartet. Ostatnio wzbogacili muzycznie koncert Agi Zaryan w Synagodze pod Białym Bocianem.

Koncert odbył się 15 stycznia br. w klubie Łykend w ramach Ethno Jazz Festival 2012.

Pod patronatem festiwalu Jazz Jamboree, w poniedziałek 21 listopada, po panelu redakcji JAZZ FORUM, w Centralnym Basenie Artystycznym wystąpił Atom String Quartet. Ten zespół ma już swoją publiczność, fanów, którzy przychodzą specjalnie na ich występy! Jak zwykle zagrali porywająco. Dla tych, którzy znają tylko nagrania płytowe, nowością mogły być takie utwory jak Spain Chicka Corei efektownie zaaranżowany przez Michała Zaborskiego, Irish Pub i Song for Mario napisane przez Krzysztofa Lenczowskiego oraz Zakopane autorstwa Mateusza Smoczyńskiego. W tym ostatnim utworze zachwyciła przepięknie grana melodia na flażoletach przez Dawida Lubowicza.

Czterej muzycy grali niezwykle rytmicznie i tak dynamicznie, że aż leciało włosie ze smyczków! Ponieważ wszyscy improwizują, komponują i aranżują, to w takim zespole nie trzeba martwić się o brak oryginalności. Publiczność zmusiła zespół do bisowania i wyszła usatysfakcjonowana.

Zaprezentowane zostały utwory Komedy w klasycyzującym ujęciu, choć nie były one przy tym pozbawione jazzowego feelingu. Niektóre opierały się na walkingowym basie, inne zagrane były w rytmie bossanovy, jeszcze inne w formie romantycznej ballady lub walca.

Zaskakujące, że to nie fortepian był najbardziej eksponowanym instrumentem podczas koncertu. Rola Olejniczaka sprawadzała się zwykle do wykonywania subtelnego akompaniamentu, na tle którego muzycy Atom String Quartetu mogli wykazać się swoimi umiejętnościami w improwizowanym opracowywaniu linii melodycznych. A trzeba przyznać, że każde solo wywoływało ogromne wrażenie.

Jedyny polski kwartet smyczkowy grający jazz, w składzie Dawid Lubowicz, Mateusz Smoczyński – skrzypce, Michał Zaborski – altówka, Krzysztof Lenczowski – wiolonczela, dał popis wirtuozerskiej gry na instrumentach uważanych przez wielu za jedne z najtrudniejszych do opanowania. Atom String Quartet brzmiał ożywczo i energetycznie zarówno, gdy grali wspólnie, jaki i w czasie solowych popisów.  Publiczność zgromadzona w Wytwórni wyglądała na oczarowaną i zgotowała muzykom gromkie brawa. Artyści odwdzięczyli się kilkoma bisami, które wywołały kolejne fale aplauzu.  Koncert „Komeda klasycznie” okazał się udanym zwieńczeniem Letniej Akademii Jazzu, pomimo tego, że miał być jej początkiem.

Przedstawiane przez Janusza Olejniczaka interpretacje spotykały się z uznaniem publiczności, która nagradzała je zasłużonymi brawami. Sam muzyk w przerwach dużo żartował i zapewne po tym koncercie Agnieszka Osiecka nie napisałaby, tak jak po podobnym 20 lat temu, że było za głośno, za dużo dźwięków. Na takie przyjecie wpływ mieli, po części, także towarzyszący pianiście muzycy z Atom String Quartet. W tej roli sprawdzili się oni lepiej niż pierwotnie mająca zagrać formacja Royal String Quartet. Po dobrym koncercie i kilku bisach, publiczność z żalem opuszczała salę Wytwórni z nadzieją, że w przyszłym roku odbędzie się kolejna edycja Letniej Akademii Jazzu.